Bir gün baktım, elinde Georges Simenon ‘un "L’Homme Qui Regardait Passer les Trains" (Trenlerin Geçişini Seyreden Adam) romanı var.
- Hayrola, dedim Lautréamount’un pabucu dama mı atıldı? Lautréamount en çok sevdiği yazarlardan biriydi. Öyle söylerdi. Eline nereden geçmişse Simenon’u okumuş, beğenmiş. “Çok iyi yazar” dedi. Benim Simenon’u beğendiğimi bilirdi. ttp://mizahvesiir.blogspot.com/
Kumkapı’ya indik, Kör Agop’da oturduk.
- Ben bu kitabı çevireceğim dedi. ttp://mizahvesiir.blogspot.com/
Destekledim. Aradan çok bir zaman geçmedi, baktım çeviri bitmiş. Onun öyle uzun uzadıya masa başında oturup çeviri yapmayacağını çok iyi biliyordum, şaşırdım.
- O kadar çok sevdim ki, tuttum bir forma kadar okudum, başladım yazmaya. Baktım, üç dört formalık yazı yazmışım. Biraz daha okudum, gene devam ettim. Atlaya atlaya biraz daha da okudum ve yazdım. Kitap bitti. ttp://mizahvesiir.blogspot.com/
İş sırası kitabı yayınlamaya geldi. Pazarlamasını yaptık. Hemen (Şehir Matbaası, Turgut) ele aldılar. Çabucak kitap dizildi, basıldı, renkli (trikromi) alacalı bulacalı bir de kapak hazırlandı.
Kitaba "Geceleri Yalnız Yatamayan Adam" adını vermişti. Yayıncıya da el yazması öyle sunuldu: ttp://mizahvesiir.blogspot.com/
Georges Simenon
Çeviren: Sait Faik
Ama ne gezer; Kitap çıkıverdi. Bir sabah ondan önce Babıâli’de ben gördüm. Kapak şöyle:
Yaşamak Hırsı
Yazan: Sait Faik !
Kim kime, dum duma, kitap Sait Faik olarak ve ayrıca halk kitabı satış düzeyinde (galiba on bin adet) satıldı, bitiverdi.
ttp://mizahvesiir.blogspot.com/
Bu bence ilginç bir olaydır. Ve ben böylesi bir yazar işbirliğine, yakınlığına hayır demiyorum. Böylesi çalışmalar olabilir. Bir önsözle belirtmek koşuluyla. Tabii bu, sıradan yazarlar için bir yol değildir. Konu ortaklığı, ortak yetişkinlikler de ister.
*
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder