Ayşe Kulin;
-"O çöp toplayanlara ben çok kızardım.
Topağacı'nda otururduk.
Oradan aşağı inerken hep toplarlar; bir şeyler saçılır,
kediler köpekler oraya buraya taşırdı çöpleri falan.
Çok kızarım, penceremi indiririm: 'Ya ayıp değil mi? Pislik yapıyorsunuz, ayıptır, günahtır!" falan kapatırım, geçerim.
Yine o yoldan evime dönüyorum, yine ben önüme gelen çöp toplayıcısına bağıra çağıra evime gittim.
-"O çöp toplayanlara ben çok kızardım.
Topağacı'nda otururduk.
Oradan aşağı inerken hep toplarlar; bir şeyler saçılır,
kediler köpekler oraya buraya taşırdı çöpleri falan.
Çok kızarım, penceremi indiririm: 'Ya ayıp değil mi? Pislik yapıyorsunuz, ayıptır, günahtır!" falan kapatırım, geçerim.
Yine o yoldan evime dönüyorum, yine ben önüme gelen çöp toplayıcısına bağıra çağıra evime gittim.
Akşam kitabımı aldım.
Ertesi gün programa çıkacağız.
Baktım kitaba, arkasını çevirdim.
Baktım kitaba, arkasını çevirdim.
"-Aa, kadın yani yazar ilkokuldan terk!" Allah Allah dedim, yani ilkokuldan terk; demek ki -beş yıldı o zaman ilkokul-, üçüncü sınıftan çıkmış. Ne yazdı acaba bu kadın?
Oturdum yatağın içine. İncecik de bir kitap; böyle 132 sayfa mıydı, neydi.
Başladım okumaya...
Güneydoğu'dan göçmüş bir aile, yerleşmiş varoşlara, hayatını çöp toplayarak geçiriyor.
Ve ben o kitabı okurken o çöp toplayanların evindeyim sanki. Büyük bir içtenlikle yazmış, gayet doğal, samimiyetle yazmış.
Ne yapıyorlar? Bizim yani şuraya bir sigara külü düşer yanar efendim, atarız. İşte çorap kaçar atarız, ucundan parmağımız çıkar çorabı atarız. Rengi beyazdan döner, artık beyazlatamayız, atarız. Onları çöplerden topluyorlar. Tamir ediyorlar, yıkıyorlar, ütülüyorlar, giyiyorlar. Düğünleri takip ediyorlar, büyük otellerin çöp atılan yerlerine gidiyorlar. Kocaman pastalar atılıyor, onları alıyorlar; kenarlarını kesiyorlar, ortasında kalan yeri ve konu komşu davet ediliyor. Pasta geldi, çaylar içiliyor. Çürük meyveleri, onları da topluyorlar; çünkü o meyvelerin çürümeyen bir tarafları da oluyor. Onları kesiyorlar, temizliyorlar, yiyorlar...
Gözümden böyle yağmur gibi yaş iniyor okurken.
Şu anda bile yani ağlayabilirim bunu anlatırken.
Nasıl utandığımı bilemezsiniz!
Kitabı kapattım, 'Ya' dedim, 'ben ne biçim insanım?' Bir an düşünmedim mi bir insan niçin çöpe kafasını sokup başka birinin pisliğini deşeler?
Hiç mi aklına gelmedi yani?
Bunu bir tek çöp deşmek olarak mı gördün?
Şimdi bakın, bir kitap beni bir mahallenin içine soktu, bir evin içine soktu, hayatta düşünemeyeceğim bir yaşamı bana anlattı.
Onun için kitap çok önemli!
Bir ilkokulu bitirmemiş kadının kitabı bile sizi kalbinizin bir yerinden vuruyor, sizi adam ediyor.
Onun için kitap okuyun çocuklar!
Başkalarının duygularını, sizin gibi olmayan insanları tanımak için mutlaka kitap okuyun!"(*)
Oturdum yatağın içine. İncecik de bir kitap; böyle 132 sayfa mıydı, neydi.
Başladım okumaya...
Güneydoğu'dan göçmüş bir aile, yerleşmiş varoşlara, hayatını çöp toplayarak geçiriyor.
Ve ben o kitabı okurken o çöp toplayanların evindeyim sanki. Büyük bir içtenlikle yazmış, gayet doğal, samimiyetle yazmış.
Ne yapıyorlar? Bizim yani şuraya bir sigara külü düşer yanar efendim, atarız. İşte çorap kaçar atarız, ucundan parmağımız çıkar çorabı atarız. Rengi beyazdan döner, artık beyazlatamayız, atarız. Onları çöplerden topluyorlar. Tamir ediyorlar, yıkıyorlar, ütülüyorlar, giyiyorlar. Düğünleri takip ediyorlar, büyük otellerin çöp atılan yerlerine gidiyorlar. Kocaman pastalar atılıyor, onları alıyorlar; kenarlarını kesiyorlar, ortasında kalan yeri ve konu komşu davet ediliyor. Pasta geldi, çaylar içiliyor. Çürük meyveleri, onları da topluyorlar; çünkü o meyvelerin çürümeyen bir tarafları da oluyor. Onları kesiyorlar, temizliyorlar, yiyorlar...
Gözümden böyle yağmur gibi yaş iniyor okurken.
Şu anda bile yani ağlayabilirim bunu anlatırken.
Nasıl utandığımı bilemezsiniz!
Kitabı kapattım, 'Ya' dedim, 'ben ne biçim insanım?' Bir an düşünmedim mi bir insan niçin çöpe kafasını sokup başka birinin pisliğini deşeler?
Hiç mi aklına gelmedi yani?
Bunu bir tek çöp deşmek olarak mı gördün?
Şimdi bakın, bir kitap beni bir mahallenin içine soktu, bir evin içine soktu, hayatta düşünemeyeceğim bir yaşamı bana anlattı.
Onun için kitap çok önemli!
Bir ilkokulu bitirmemiş kadının kitabı bile sizi kalbinizin bir yerinden vuruyor, sizi adam ediyor.
Onun için kitap okuyun çocuklar!
Başkalarının duygularını, sizin gibi olmayan insanları tanımak için mutlaka kitap okuyun!"(*)
Ayşe KULİN
______(*) Facebook/Füsun Duru syfs'ndan
[18.10.2026mn]
merak edenler için 👆👇
Edebiyat dünyası Ayşe Kulin’i kabul etmedi mi? | Metin Celâl (Aralık 29, 2024)
Edebiyat dünyası Ayşe Kulin’i kabul etmedi mi? | Metin Celâl (Aralık 29, 2024)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder