CİLALI İBO’NUN İSTANBUL ŞENLİĞİ
İstanbul’un eski, taş döşeli sokaklarında güneş ağır ağır batarken, gökyüzü adeta bir tuval gibi turuncunun ve pembenin en sıcak tonlarına boyanıyordu. Kız Kulesi, Boğaz’ın ortasında ışıl ışıl parlıyor; şehre tatlı bir akşam serinliği çöküyordu.
İşte tam bu saatlerde, mahallenin neşe kaynağı Cilalı İbo, boya sandığını omzuna takmış, her zamanki muzip gülümsemesiyle sokakta yürümeye başladı. Adımlarını neşeyle atarken, sokağın başındaki kalabalığı görünce dayanamadı ve o meşhur, içten sesiyle haykırdı:
"YAVYUUUM BENİM!"
"YAVYUUUM BENİM!"
Bu sesi duyan mahalleli hemen pencerelere dikildi, sokaktakilerin yüzünde kocaman bir tebessüm belirdi. Ama İbo yalnız değildi. Hemen arkasında, onun adımlarına müzikle eşlik eden çocukluk arkadaşları vardı. Biri neşeyle darbukasına vuruyor, bir diğeri kemanından tatlı ezgiler yükseltiyor, klarnetçi çocuk ise İstanbul’un ruhunu üflüyordu sokağa. Müziğin ritmine dayanamayan sevimli maskot köpekleri de kuyruğunu sallayarak en önde koşturuyordu. Arkalardan ise elinde simit tezgahıyla mahallenin neşeli simitçisi onlara el sallıyordu.
İstanbul halkı, bu sevgi dolu ve neşeli ekibin etrafında toplandı. Cilalı İbo, sandığını bir kenara koyup çocuklarla beraber oynamaya başladığında, o eski İstanbul sokağı bir anda çocukların kahkahalarıyla ve müziğin sıcaklığıyla doldu. Ne dert kalmıştı kimsede, ne de tasanın gölgesi... Yeşilçam’ın o samimi ve sevgi dolu ruhu, gün batımının büyüleyici ışıkları altında sonsuza kadar yaşayacak bir anıya dönüşmüştü.
•••
http://mizahvesiir.blogspot.com/ 'a katkısı nedeniyle teşekkür ai!⏪👆 Sevdakâr Çelik [¹⁰'¹¹'²⁰²⁶m]
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder