Bir intihal daha var

🤔😱Mizah ve Şiir Blogumuzda ve

🔻 İş bu sayfada da yer alan ⏩   https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10201700720376199&substory_index=10227368194607013&id=1125796269&mibextid=Nif5oz🔻 Fakir Baykurt portre çalışmamın, izinsiz olarak ve tahrif edilerek 

Sevdakâr ÇELİK'ten iki karikatüre, Melda ASLAN'dan iki yorum...

***

Beğeniyle  ve zevkle izlediğim aktif bloglardan biriydi "Melda Yorum" ... <http://www.meldayorum.blogspot.com.tr/>

 Şimdilerde güncellenmese  de / bir dost mekânını ziyaret eder gibi, ara sıra göz gezdiriyorum. Sonrasında hüzünlü bir veda ile ayrılıyorum oradan.
...

Günün birinde bir gün (31 Ekim 2008)  -şimdi bakınca ne çok zaman geçtiğini fark ediyor insan-  iki ayrı karikatürüme rastlıyorum "Melda Yorum" sayfalarında... Ancak bu karikatürler salt orijinal

halleriyle kaydedilmemiştir bloga.  Farklı ve şaşırtıcı bir sunum vardır ortada... Melda ASLAN'ın maharetli ellerinde yeni biçimlere girip, ortaya çıkan yeni öykülerle ayrı bir ruh kazanmıştır söz konusu karikatürler...
Çok hoş.!.
Çok etkileyici..
.

Bakınca şaşırmamak -ve hikâyeleri de okuyunca- bu özgün yorum(lar)a hayran kalmamak olanaksızdır.

...

O günlerde(Ekim 2008'de) sıcağı sıcağına  izin alıp da / bu ilginç ve değerli yorumu, Mizah Ve Şiir Dostlarıyla paylaşmamışız. Şık kaçmaz diye düşünmüşüz.

Bugün (26.07.2015)  bir kez daha yolumuz düştü Melda Yoruma...

Sanki yeni  ve sanki hiç eskimeyen bir metni okur gibi yeniden okudum.

Çok başarılı...

Alışılmamış ve denenmemiş bir karikatür yorumu...

Özgün bir çalışma...

Alkışlanmayı hak ediyor ve de kutlanmaya değer...

*

31 Ekim 2008'den,

26 Temmuz 2015'e dek geçen bir süre...

Değerli Melda ASLAN'ı -bugün yeniden ve dostlar huzurunda-  kutlamak istedim.

...

Sade ve sıradan iki karikatüre farklı pencerelerden bakmamızı sağlayan bir değerli insana teşekkür etmek ,"Beynine, yüreğine, ellerine sağlık..." demek, boynumuzun borcudur.

Onca yıl: 2008......2015... 

...ve bunca zamana karşın, her okuduğumuzda bizi hâlâ etkiliyorsa bir "karikatür yorumu";

 buna hayat verip ortaya çıkaran o yürek; dileriz,

kendi farklılığını -yeniden- fark etme mutluluğunu da yaşamış olsun..

...

 Beyninize, yüreğinize, ellerinize sağlık  değerli Melda ASLAN.!.

Sevdakâr ÇELİK

26.07.2015

 ***

Şimdi gözlerimizi Melda Yorum sayfalarına çevirebiliriz:

**          Kaynak: http://www.meldayorum.blogspot.com.tr/

Aşağıdaki bölüm için_Kaynak: http://www.meldayorum.blogspot.com.tr/2008/10/sayn-sevdakar-elikin-www.html

ÇİZGİ ÖYKÜ - 2

Orijinal Karikatür : Efes Göç

Öykü : Bırakıp gittiğin yüreğinse eğer, elbet geri döneceksin…

Hiçbir şeyden çekmedi evren, insanoğlundan çektiği kadar… Yaşadığımız dünyayı, bulunduğumuz,

teşekkürler Osman Yavuz İnal... *

sevdakâr çelik.-size sunulan "bir dilim ekmek" misali
... birinden bir dilim borç ekmek ister ve söz verdiğiniz zamanda -teşekkür de ederek- o bir dilim ekmeği o kişiye verirseniz, borcunuzu ödemiş olursunuz.
... lakin öyle durumlar  vardır ki / karşılığını hiçbir teşekkürle ödeyemezsiniz... /...borç olarak istemediğiniz, talep etmediğiniz halde ve beklemediğiniz bir zamanda size sunulan "bir dilim ekmek" işte böyle bir şeydir... karşılığını ödemek, handiyse olanaksızdır.
...25.05.2011 tarihinde cep telefonuma düşen bir mesaj, yukarıda değindiğim duruma denk düşen bir içerik taşıyordu aslında:   
"(...) fatura nolu kargonuz, şubemize varmıştır, gün içerisinde alınız lütfen!"
*
gün içinde uğrayıp kargomu aldığımda,  Karikatürist Osman Yavuz İNAL arkadaşımın -tüm değerli dostlarda rastlandığı gibi- yeni bir şıklığıydı karşılaştığım.
özenli paketinden çıkarınca "karikatür albümü"nü / bir kez daha düşündüm ki, kimi jestlerin karşılığı hiçbir teşekkürle öden(e)mez...
..................................... sevdakâr çelik
29.05.2011

Semih BALCIOĞLU ustanın "IŞIK" adlı karikatürünün öyküsü...

I ş ı k !

12 Mart muhtırasından hemen sonra müthiş bir aydın kıyımı başlamıştı. Gün geçmiyordu ki birkaç arkadaşımızın, birkaç dostumuzun işyerlerinden ya da evlerinden palas pandıras alınarak götürüldüklerini duymayalım. Bunun dışında evlerine yapılan baskınlar sonucu kitaplıkları boşaltılarak sözde "zararlı yayın"lara el konup yakıldığı haberleri yayılıyordu...
Aydınlar götürülüyor, ama nereye?
Birkaç gün sonra resmi olmayan değişik ağızlardan nerede oldukları haberi duyuluyordu. Kimi Selimiye'de, kimi Davutpaşa'da kimi de Birinci Şube'de gözaltındaydı.
Maltepe Askeri Cezaevi'nde yatan arkadaşlarımı ziyarete gittikten sonra, akşam eve geldim. Onların hüzün dolu sahte neşesi benim gibi tüm ziyaretçileri çok ama çok üzmüştü. Ne zaman cezaevinden çıkacaklardı? Nasıl çıkacaklardı? Kim çıkaracaktı?
İyi ki cezaevine gitmişim, hem arkadaşlarımı gördüm hem de masamın başına geçip birkaç saat içinde bu "ışık" karikatürünü çizdim.
Bu karikatür o dönemde çok beğeni topladı. Bordighera'da Altın Palmiye, Gabrovo'da üçüncülük ödülleri aldı. Birçok Avrupalı çizerin özel arşivine girdiğini de sonradan duydum.
Karikatür dünyasının büyük dehası Roland Topor, "Baskı rejimlerinin simge karikatürü... Dünyada her ülkede aynı heyecanla bakılır. Ben Paris'te genellikle Türklerle birlikte olurum.
Çok Türk arkadaşım var. Bunların bir kısmı sanatçı, bir bölümü de öğrenci. 1973 yılında Türk öğrenciler bu karikatürü yılbaşı kartı olarak bastırıp her tarafa yolladılar. Bir tane de bana verdiler. Ben de ilk kez o arada gördüm..." dedi.
.................................... -o*o-

kaynak:

Semih BALCIOĞLU,

"Önce Çizdim Sonra Yazdım" ,

YKY-İstanbul, 3.Baskı, Kasım 2oo1

her karikatürün bir öyküsü vardır:

SEVDAKÂR ÇELİK... * Sevgili Dostlar,

http://mizahvesiir.blogspot.com/  için , “Gerçek Zamanlı İzleyici Trafiği”ne (Feedjit) göz attığımızda, “Her karikatürün bir öyküsü vardır” üst başlığıyla kayda giren metinlerin fazlasıyla ilgi gördüğünü saptayabilmekteyiz.
Gerçekten de / bir sanat ürününden daha çok, o yapıtın ortaya çıkış hikâyesi daha ilgi çekici gelmektedir kişioğluna. Bir tür merak...lakin, çok da yabana atılmayacak olumlu bir meraktır bu. Motive edicidir. Sanata gönül verenlere cesaret ve ilham verebilir. Çünkü aslında, sanat ürünleri “yaldızlı”dır. Onu üreten ise; “erişilmez, olağanüstü güç ve yeteneğe sahip bireyler” gibi algılanabilir. Ne zaman ki, sanatçıya ve eserlerine dokunabilinirse; kendini daha cesaretli hissedecektir sanat heveslileri. Bu da iyi bir şeydir kuşkusuz... ve kuşkusuz, karikatürlerin öykülerini öğrenmek de –işte bu bağlamda- iyi bir şeydir.
Denebilir ki / BİR karikatürden daha albenilidir, o karikatürün öyküsü...
*
Okuduğu öykülerden ziyadesiyle etkilenen  ve böylesine olağanüstü öykülerin nasıl yazıldığını –daha çok da yazarını- merak edenler, sorarlarmış Aziz NESİN’e;
-Bu harika öyküleri nasıl yazıyorsunuz?

Değerli Usta, -sorunun ne erekle sorulduğunu kestirdiği için- şanına yaraşır bir biçimde şöyle yanıtlarmış okuyucusunu:
-Çalışma masamın altına bir leğen soğuk su koyar, ayaklarımı da suya daldırır öyle yazarım.
*
Sözümüze burada bir nokta koyup; değerli Karikatürist Raşit Yakalı ustamızın “İŞ KAZASI (!)” adlı bir karikatür öyküsüne kulak kabartalım.
........................ sevdakâr çelik
16.08.2010

... İŞ KAZASI(!) .*Raşit YAKALI.
Dün akşama doğru karikatürümü çizdim, kuruması için balkondaki çalıştığım masanın üzerine bıraktım. Yürüyüş saatim de geldiği için hazırlanıp yürüyüşe çıktım. Bir saat sonra döndüğümde banyomu alıp, kurşun kalemleri silmek ve bilgisayarda boyamak için masama oturdum.

O da ne?

 Karikatürüm mahvolmuş.

“ Eyvah, buna ne oldu?, kim yaptı bunu ?"

 ” Ben yaptım.” dedi eşim ve devam etti: “ Bahçeyi suladım, biraz da balkonu yıkayayım dedim, hortum takıldı, hızla çekince ters döndü ve su masanın üzerine geldi. Valla isteyerek olmadı.”

“Canın sağ olsun, yeniden çizerim ben. Demek ki karikatür bile serinlemek istedi. İşte buna iş kazası denir, herkesin başına gelebilir.”

Oturup yeniden çizdim, zor da olsa...

Bazı arkadaşlarımın, “Raşit abi, demek ki senin ilk çizdiklerini ıslatmak gerek.” dediklerini duyar gibiyim...

kaynak_ rasityakalikarikaturokulu (11.o8.2o1o) ...devam..> 

“ŞAŞIRMAK” kolaj:aylin baş, karikatür:sevdakâr çelik, fotoğraf:Stefan Georgi

İzleyicimiz Aylin Baş, “ŞAŞIRMAK” adını verdiği kolaj çalışmasını MİZAH VE ŞİİR Dostlarıyla paylaşmak istemiş.
Değerli izleyicimiz; bir karikatürümüzden aldığı “ayrıntı”yı, Stefan Georgi fotoğrafıyla bütünleştirerek / her iki görsele de yeni bir boyut kattığını ve yeni çağrışımlar yaratacağını düşünmekte…
*
Yaratıcı bir düşünceye ilham kaynağı oluyorsa naçizane çalışma(ları)mız, bundan mutluluk duyarız.
… bize / gördüklerinden yeni çıkarımlar yapacak denli düşünce yetkini olduğunu hissettiren sayın Aylin Baş’a başarı ve iyilikler diliyorum.
…………………… Sevdakâr Çelik
26.o4.2o1o

altan erbulak + orhan alev=iki üşütük öyküleri/FIRT_ sayı-671,17.o1.1989)

*Vahit AKÇA; “BEKTAŞİ-3 mü?...yoksa 4 mü?” nün hikâyesini yazdı.*

RAKAMLAR DİLE GELSE...Bir de durmuş, Sevdakar acaba "4"ün yanına niye (3) koymuş diye saf saf bakıyorum.!?

Kendi söküğünü dikemeyen terzi misali, bazen gözümün içine bağıra bağıra bakan koskoca rakamı göremiyorum nedense?
Hani senin 'uykusuz geceler'in simdi benim gecelerim oldu sanki.. Böylesi çalışılan gecelerde gözden kaçanlar oluyor... Benim gibi bir adamın, sabaha uyanabilmesi için de, çalar saatin en az 8 kere çalması, suyun tene en az 6 kere değmesi, en az 2 büyük bardak su ve içebilebildiği kadar çay içmesi gerekiyor.. Sonrası Allahkerim...

Çalar saat dedim de; bir ara sevgili Firuz Kutal'ın saatli karikatüründe rakamların eksik olduğunu görmüş ve kendisine yazmıştım. Sevecen bir hava içerisinde yanıtlamıştı..
Dışarıdan daha iyi görülebiliyor bazen.. Buna da ne kadar ihtiyacımız var aslında...

Rakamlar bize bazen çok şey ifade etmezken bazen de hayatın anlamı oluveriyorlar.. İşte böyle, rakamlara gıcık olduğum dönemler vardır benim hayatımda da... 17 ile 89 örneğin... Bir yerlere yazmıştım; kimi yaşamlar 17’sinde bitirilirken, kiminde hâlâ Bodrum senin Marmaris benim misali...
Bir rakamın insanin başına neler açacağı hiç belli olmaz.. Bazıları, 4 duvar arasını çentikleyip günlere dönüştürülürken, bazılarına çitin üstünden atlayan koyunlar gibi görünür!

Rakamlar da bazen insana böyle yazdırıyor.. En azından bana yazdırdı...
Bazen yanlışlar da ise yarıyor..
Benim rakamımın başıma açtığı güzel derde bakin ki, bir yelin savurduğu gibi nereden nereye savurdu beni..
Neyse ki, Bektaşi çizimime “4” yazmamış olduğumun geç de olsa farkına var(dırıl)dım.. Zaten oldum olası matematikten çakmış(!) biriyim ben...
...
Ne demişler; insanlar üçe ayrılır: sayı saymasını bilenler, bilmeyenler..!

Sağlıcakla kal kardeşim..
................................... Vahit AKÇA
02.Eki.2007-10:46

*BALCIOĞLU Ustadan bir karikatür öyküsü...*

Şampanya!
Yugoslavya daha parçalanmamıştı. Skopje yarışması başarılı bir şekilde devam ediyordu. Organizasyon komitesi başkanı Darko Markoviç, sabah günün programını açıklarken, akşam yemekten sonra, çevrede yapımı yeni biten büyük bir otele gideceğimizi söyledi. Otel henüz müşteri almıyordu. Ziyaretin nedeni hemen anlaşıldı. 40-50 karikatürcüye "Turizm" konulu karikatürler çizdirilecek ve bu karikatürler çerçevelenerek otelin değişik yerlerine asılacaktı. İyi fikir. Üç kişilik bir jüri bu karikatürler arasında yapacağı eleme sonucu birinci gelene büyük bir şişe şampanya verecekti. Süre de bir saat... Karikatürler çizildi, jüri toplandı ve gördüğünüz bu karikatür şampanyayı kazandı. İstanbul' a gelince bu karikatürü bir kez daha çizip bir iki serrgimde kullandım.

....................... Semih BALCIOĞLU

......

(Önce Çizdim Sonra Yazdım* YKY- 3.Baskı: İstanbul, Kasım 2oo1)

* Semih BALCIOĞLU ustamızdan "FRAK" adlı karikatürünün öyküsü...*

F r a k !
Özal yeni Cumhurbaşkanı olmuştu. Müzehher VÂ-NÛ'nun evinde M. Ali Aybar, karım ve ben yemekteydik. Özal'ın frak giymiş hali hepimize komik gelmişti. Şuna benziyor, buna benziyor derken hep beraber penguen'de karar kıldık. Aybar, dehşetli esprisi olan insandı. Müzehher Hanım'a döndü:

- Bir dosya kağıdı ile kalem var mı? Varsa lütfen getirir misin?Kâğıt kalem gelince, alıp benim önüme koydu:

- Haydi, şunu bir çiz de penguen görelim.

Oturup çizdim... Aybar, çok mutlu oldu. Eskizini alıp eve götürdü, orijinalini çizince ondan da bir fotokopi istedi. Birer tane de Müzehher Hanım'a verdim.

Bu karikatürü Aybar'ın anısına kitaba koyuyorum.

..................semih balcıoğlu

..........................

"ÖNCE ÇİZDİM SONRA YAZDIM"

(YKY-3.Baskı: İstanbul, Kasım 2oo1)

*her karikatürün bir öyküsü vardır*... "PENCEREDEKİ GÜVERCİNLER"in öyküsü...

KELEBEK ol(ma)mak...
Gecenin koyu karanlığındaki bir KELEBEK; helezonlar çizerek uçuyor; sonra, ışığın aydınlığındaki bir pencere camına vuruyor kendini...
Bulunduğu karanlık ortamdan kurtulmak istediği çok belli...
Evin mutfak penceresinden yansıyan ışığa ulaşmak istediği çok belli...
Lakin bir engel var önünde...
Algılayamadığı bir engel... ŞEFFAF bir engel... CAM...
Dakikalar geçiyor... “Işığa ulaşmak” isteminden hiç vazgeçmiyor kelebek... gidip gelip cama çarpması ondan... olmayınca bi tur daha atıyor... Kanatlarının o sürekli pırpırıyla yeniden yöneliyor ışığa... ve tabii ki cam engeline...
Kelebek; ışığın yayıldığı mekânın içindeki “ışık odağı”na ulaşmak çabasından hiç mi hiç vazgeçmiyor...
Ve sonunda...
(Hayır, “SON”u açıklamayayım. Herkes kendince bir SON düşünsün KELEBEK için.)
........................... -oOo-
Kelebeği kendi dünyasında bırakıp, insanın dünyasına geçelim.
Kelebeğin yaptığına benzer şeyleri insanoğlu da yapıyor: ENGELİ AŞMAK eylemini yani...
Soralım kendi kendimize:
*Her engel aşılabilir mi?
*Her engel, gerçekten engel midir?.. Yoksa, bizim aşamadığımız şeyin mi adıdır engel?
*Benim aşamadığım engeli AHMET aşarsa; acaba Ahmet de, bir "ENGEL"i aştığını mı düşünür?
*Engeli aşmak için hangi donanımlara gereksinme vardır?.. AKIL, tüm engelleri aşmaya muktedir midir?
*Engeli, “gözükara”lar mı aşar daha çok?.. Yoksa, matematiksel hesaplar yapıp tüm ihtimalleri hesaplayanlar mı?
. SORULARI daha da çoğaltmak mümkün... Geçelim...

.......... Yeniden, KELEBEĞİ anımsayalım.. Gecenin karanlığından kurtulup ışığa ulaşmak isteyen; ama önündeki CAM engelini aşamasa da niyetinden vazgeçmeyen KELEBEĞİ....
Kelebeğin yaptığına benzeyeni insan da yapıyor. Engel(ler)i aşmak istiyor... Aşıyor ya da aşamıyor...
.......... Engeli aşmak konusunda gösterilen çaba, türlü biçimlerde yorumlanabilir.
“Acaba sizin yorumunuz nedir?” diye sorduktan sonra; aklıma ilk gelen birkaç ihtimali sıralayayım:
........ 1-*Bu vazgeçmemişliği kararlılık olarak değerlendirenler olabilir... ölüm pahasına bir kararlılık... (“Ölümü kutsayanlar” örneğin, böyle mi değerlendirirler dersiniz?)
2-*Bu vazgeçmemişliği; kelebeğin, önündeki engeli aşıp aşamayacağını algılayamaması / bu tür bir yoruma varamaması olarak da değerlendirenler olabilir... (“Hayatı, yorum yaparak yaşayanlar” örneğin, böyle mi değerlendirirler dersiniz?)
3*Aşılması olanaksız engele karşın habire saldırıyor / ve şöyle birdurup “durum değerlendirmesi yapmadan” habire hamle yapıyorsan; en kutsal değer olan bedenini bile bile (hayır, bilmeye bilmeye) ölüme atıyorsun demektir... (“Yaşamayı kutsayanlar” örneğin, böyle mi değerlendirirler dersiniz?)
Bazı hallerde; ...engelleri aşarsak iyi yaşam olanaklarına kavuşacağımızı düşünürüz...
Ve bazı hallerde de; ...“iyi yaşam olanağına kavuşmak niyetiyle engelleri aşmak isterken” hayatımızdan oluruz..
.... Her neyse!... ...aslolan yaşamaktır kuşkusuz....
............ ***
Işıklı cama çarpa çarpa can veren KELEBEĞE (ya da benzer durumdaki İNSANA)– “zavallı” diyerek acıyanlar,

“aptal” diyerek umursamayanlar,

“kahraman” diyerek alkışlayanlar çıkabilmektedir.
-ACABA?...
Ölümü kutsayanlarca- KAHRAMAN;
Yaşamayı kutsayanlarca- “ZAVALLI bir APTAL” mıdır kelebek?...
............. ***
-VE ACABA SİZCE DE;
Ne yanından bakılırsa bakılsın; “APTAL ZAVALLI” olmamak (mı)dır doğrusu.?..
KELEBEK olmamak (mı)dır. /18 Ekim 2oo2, mnmn

Sevgili Dostlar,

Yukarıdaki metin, yaşadığım bir gözlemin sonucu olarak yazıldı. Gözlediğim bir kelebekti. Tarih, 18 Ekim 2oo2.

***Bir şeyi sadece görmüyoruz. Gördüğümüz şeyler, türlü biçimdeki yorumlarıyla, çağrışımlarıyla yerini alıyor belleğimizde... Üstelik sürekli olarak da dönüşür; ta ki, özbenliğimize uygun bir biçime gelinceye dek...

***Bir marangoz olsaydım, yaptığım iş(ler)e bi şekilde yansıyacaktı kelebek gözlemim...

*Bu tür bir gözlem; RICHARD BACH'ın "MARTI"sı gibi romana da dönüşebilir... bir sinema filmine, heykele.v.b.

***Belleğimi uzun süre meşgul etti bu durum... Yaklaşık 3 yıl sonra (o1 ŞUBAT 2oo5) "karikatür eskiz defteri"me "çizgi"yle NOT düştüm; fırsatını bulur da, orijinal bir çizim yaparım, diye...

***

Aradan biraz daha zaman geçmesi gerekiyormuş, adına "orijinal çizim" diyebileceğimiz son çlışmayı yapmak için...

Yine de "sabırsız"davrandık, diye düşünsek de, o orijinal çizim nihayet gerçekleşti. (o9.o4.2oo5)

***Yandaki çalışmalara bakıldığında, "Eee, biz burada kelebek göremiyoruz.!.." diyeceksiniz. Haklısınız...

***Bana sorsanız, burada o geceki KELEBEĞİ, hatta başka başka şeyleri gördüğümü, rahatlıkla söylerim.

***Az önce; "Bakıp gördüğümüz şeyler, beynimizde türlü formlara girer." demeye çalıştık...

-Gördüğümüz kelebeği "güvercin"e dönüştürmüşüz.

Eh, buna da şükür !...

Ya, "tren"e dönüşseydi?...
.................... sevdakâr çelik
....................... o=0

* Bir Ufak NOT:-

Ülkemizde TELEVİZYON yayıncılığı başladığında; kameraya gözükme, kadrajdan içeri girme isteği had safhadaydı.
Kafa uzatmalar, el sallamalar ve mutlaka 32 diş göstererek gülümsemeler... (Ayıp olmasın diye gülümseme dedik; siz buna "SIRITMA" deseniz isabet olur)
Yeşilçam'ın o eski "siyah beyaz" denilen filmlerinde de bu tür "makaslanmadan" duran film sahnelerine rastlamışsınızdır...

Film; diyelim ki; bir meydan muharebesi sahnesi çekimindedir... Kenardan birisi, ne yapıp ne edip kafasını uzatmıştır kameradan içeri...sırıtmakta ve elindeki domatesi ibret-i âlem için ısırmaktadır bi güzel... ve daha neler...
Bi de şey... Edebiyat dersinde, sanki övünülecek bir halmiş gibi; "Biiiz destan yapmaktaaan, destan yazmayaaa fırsat bulamamış bir ceddin evlatlarıyız." demişti öğretmenimizin birisi...
Eh, hal-i pürmelalimiz ortada...
Destan "yapmayıp" da destan yazsaydık, bugün;
-Avrupa Avrupa duy sesimizi!.. diye teselli naraları atmayacaktık
***"Ufak" deyip de bi türlü "ufaltamadığımız" NOT'umuzu şöyle bağlamak istiyorum:
-A Dostlar!
Bu "site"nin inşaatına(!) başlarken; "kum, çakıl, demir, mala, çekül v.b." malzemelerimizi biriktirmiş olarak başladık. Soğuk demircilerimizin seslerinin yanık ve mutlaka "arabesk şarkı söylüyor olmalarına" da azami özen gösterdik...

Daha yedekte; bir iki "site" çıkaracak malzeme de var... Mazot benzin derseniz, gani...
....... Lakin biz istiyoruz ki, "Birlikten kuvvet doğsun.." ... Şahsımıza ait ve hep "ŞAH"sımızı anlatan "ŞAHsa ÖZel" Haber Ajansı komikliğine düşmemizi beklemeyin bizden..

Kadraja girmek için sürekli kafa uzatan sırıtkanlığın, sevimsiz şey olduğunu da çoktan sindirmişiz içimize..
-Dostlarımızın "DESTAN YAPMAKTAN DESTAN YAZMAYA VAKİTLERİ YOKSA, ONU DA BİLELİM..."
-"Avrupa Avrupa, duy sesimizi!" diye bağrılacaksa, ne duruyorsunuz beni de çağırın; takkemi flamamı alıp katılayım aranıza...
...... -"Ne münasebet?" deniyorsa;

şu münasebet:
1- Bir çocuğa isim koymaktan daha mı zor, bir karikatürün öyküsünü yazmak?..
-Benden söylemesi: Bu tren kaçarsa, bu kondoktör durmaz.
2- HEYKEL yapmaktan daha ucuzdur PORTRE yapmak... Raşit YAKALI Portre Karikatürleri çağrısında bulunmuştuk... (Eh, sizin için de bu tür bir kıyak yaparız.../ Sıranızı savmanız koşuluyla tabii... )

19.o8.2oo7 günü
karikatürcü dostlara aşağıdaki ileti metnini ulaştırdık-->

DEĞERLi MiZAHSEVERLER,
SEVGiLi DOSTLAR,
iNTERNET UZERiNDEN YAYIN YAPAN VE
12 Ağustos 2oo7 Pazar günü izleyicisle buluşan "MiZAH VE ŞİiR" ile

"L @ H M @ C U N *mizah öykü*"
BLOG Internet Sitelerimiz,
bir HAFTAYI geride bıraktı...
***18 Ağustos 2oo7 günü saat 24:oo'de
İZLEYİCİ SAYIMIZIN 3707 ye ulaştığı görüldü.
* * *
FIRSAT YARATABİLEN SİZ DEĞERLİ DOSTLARI DA ziyaretimize bekliyoruz.
......... DAVETLİMİZSİNİZ... <--diye bağladık sözümüzü..

ve bir de “NOT” ekledik--> "Her insanın bir hikâyesi olduğu gibi, her karikatürün de bir hikâyesi vardır." düşüncesinden yola çıkarak, özgün bir girişimde bulunduk. Henüz ortada, başvurulacak kaynağı olmayan bir girişim... Araştırmalarımız sonucu, OĞUZ ARAL ve SEMİH BALCIOGLU ustaların karikatür hikâyelerine rastlayabildik ancak ve izleyicilerimize sunduk.
Bu bağlamda, karikatür kültürümüze katkıda bulunmak isteyen siz dostlardan da "hikâyesi olan karikatürlerinizi" beklemekteyiz.
....... Selam ve saygı...” <--ifademizle BİTİRDİK... VE bekledik...

..................... oOo

Sevgili AKDAĞ SAYDUT, yine o bilinen duyarlılığıyla,“BEN BURADAYIM!” deyip, sesimize ses kattı... bir iletisi ulaştı...

* * * Şimdi söz, sevgili Akdağ SAYDUT’ta...
***

* * * Sevgili Dost,

........ Ratip Tahir Burak'ın çizdiği bir Atatürk portresinin hikâyesini Semih Balcıoğlu anlatıyor. Ben Semih abi'nin yazısını bir dergide görüp alıntılamıştım. ŞU bağlantıdan izleyebilrisin ve istersen diğer karikatür hikayelerinin yanında yer verebilirsin.
*
Karikatür hikâyelerini derlemene çok sevindim.
Selam ve sevgiler,
................ Akdağ
............ (19.Ağu.2007 _17:49)

***
***

Denilen yolu izleyip, verilen bağlantı üzerinden Akdağ SAYDUT yönetimindeki MİZAH VE ÇİZGİ WEB sitesine giriş yaptık.

............... Sevgili AKDAĞ'ın kendi anlatımıyla kaydettiği "bir karikatür öyküsü"nü şimdi siz Değerli Dostlarla paylaşma zamanı...

* * *

(OKUYUNCA GÖRÜLECEKTİR Kİ; salt; "karikatürümün hikâyesini yazıyorum!" düşüncesiyle ortaya konmuş şeyler değil bu anlatılanlar... Bir ANI özelliğindedir...

......./..... Gönül arzu eder ki, karikatürcü dostlarımız da kendi karikatürlerinin öyküsünü yazabilsinler... Ortaya çıkan şeyler, "hikâyeden" hikâye olmayacaktır kuşkusuz. Birçok kapıyı aralayacak, yeni araştırmalara kaynak yaratılacaktır...

....... / .... Ve zaten İNSAN, kendinden sonraki kuşaklara yaşam birikimlerini bırakır, "kırlangıçların, güvercinlerin, tavşanların(...)" aksine...

***

"ÖNCE ÇİZDİM SONRA YAZDIM" yapıtıyla Semih BALCIOĞLU' nu,

"RÜYALARINI" bile yazıya döken AZİZ NESİN'i sevgi ve saygıyla anmak, işte bu nedenlerledir ve boşuna değildir...

Kara kaş / kara gözün ve yaygaranın her kapıyı açacağını (!) sanmanın zemini değildir sanat dünyası...

**....*Hadi içimizde kalmasın, şu sözümüzü de söyleyelim:

"Hele bir Aziz NESİN, Semih BALCIOĞLU (...) olmayı becerelim önce, MİZAHÇILIK NASIL OLSA ARKADAN GELİR."

........................................ sevdakâr çelik
                  *

 *o*

*AKDAĞ'a bir kez daha teşekkürler..

                                         sevdakâr çelik

OĞUZ ARAL'ın kaleminden BİR KAPAĞIN HAZİN ÖYKÜSÜ

Sevgili Dostlar,

Bu sayfada, Oğuz ARAL imzasını taşıyan bir dergi kapağı görülmekte...
Aşağıdaki, OĞUZ ARAL imzalı yazıyı okuyunca,
bir kez bakıp da geçtiğimiz sanat ürünlerinin arka planında ; acılarıyla, iç hesaplaşmalarıyla, uykusuz ve yorgunluklarıyla (...) nasıl sancılar çekildiğini bir kez daha anımsamış olacağız.

Değerli Dostlar,
Her insanın bir hikâyesi olduğu gibi, her karikatürün de bir hikâyesi vardır.
Baktığımız bir karikatürün hikayesini de bilmek, bize çok çarpıcı şeyler öğretecektir. Hatta o ürünü daha çok sevmemize, benimsememize yol açacaktır.
Araştırmacıların, sanata heves edenlerin, eğitimcilerin (...) de işine yarayacaktır bu tür bir girişim.